… czyli o tym, czego musi się jeszcze nauczyć spotykając się regularnie z premierem, którego nie lubi. To jego konstytucyjny obowiązek, a nie przywilej.

Tak się składa, że oba pałace są elementem władzy wykonawczej.

A prezydent, zgodnie z konstytucją, nie jest superrządem.

Dlatego histeria związana ze spotkaniem, do którego wreszcie doszło po kilku miesiącach, świadczy o kompletnej aberracji polskiego życia politycznego.

Można zrozumieć, że Nawrocki, prezydent z castingu, wygrał wybory nawalając w Tuska.

Taki są brutalne prawa polityki.

Ale zarówno on jak i jego doradcy powinni wreszcie zrozumieć, że kampania wyborcza się skończyła i prezydent z premierem muszą się i kontaktować i współpracować.

Żaden z nich w tej materii łaski nie robi Polakom.

Nawrocki nigdy nie będzie Trumpem, którego chciałby naśladować.

Mamy w Polsce ustrój parlamentarno-gabinetowy, a nie prezydencki, jak w USA.

To po pierwsze.

Po drugie - jest w polityce nowicjuszem i jeszcze wiele musi się nauczyć, ale nie od swych doradców, bo to politycy z ligi trampkarzy, którzy często wpuszczają go w maliny.

Mogę przypuszczać tylko, że może mu się marzyć, za dwa lata, rola akuszera nowej prawicy, z istotną rolą obu Konfederacji.

Bo, wziąwszy choćby pod uwagę wiek, bliżej mu do Mentzena, niż "dziadka" z Żoliborza.

Co spowoduje, że będzie rzucał Tuskowi kolejne kłody pod nogi wetami.

Ok, ma do tego konstytucyjne prawo, choć osobiście chciałbym, by czytał ze zrozumieniem zawetowane projekty ustaw.

Nie może się jednak robić foch ignorując rząd, parlament i zamykać się w twierdzy milczenia na Krakowskim Przedmieściu.

Przytłaczająca bowiem większość Polaków chce by ze sobą rozmawiali i współpracowali, tam gdzie tylko jest to możliwe.

Dlatego musi się wybić na samodzielność, bo jak na razie to ogon kręci psem, a nie pies ogonem.