Eutanazja dwudziestopięcioletniej Noelii Castillo Ramos w Hiszpanii wywołała ponownie falę dyskusji, czy państwo powinno umożliwiać samobójstwo. Moim zdaniem dopuszczalność eutanazji to całkowity upadek człowieczeństwa.

Noelia popełniła samobójstwo po tym, jak kilka lat temu została zgwałcona w tzw. ośrodku dla młodzieży.

Pod wpływem tej traumy próbowała odebrać sobie życie skacząc z piątego piętra domu, w wyniku czego została sparaliżowana.

Jakiś czas temu poprosiła hiszpański sąd o możliwość eutanazji, na co ten, mimo protestów jej ojca, wyraził zgodę.

Hiszpania jest jednym z czterech państw UE, po Holandii, Belgii i Luksemburgu, gdzie ona jest prawnie dopuszczalna.

Pięć lat temu, przed wprowadzeniem jej w tym kraju, ponad 70 procent Hiszpanów opowiedziało się za jej legalnością.

Podobnie było w pozostałych krajach, gdzie jest legalna.

I tu dochodzimy do kluczowego pytania - czy aparat państwa pod wpływem tzw. opinii publicznej może legalizować eutanazję?

Moim zdaniem, nie może.

Ta kwestia powinna być wyłączona z tzw. prawa stanowionego.

Z powodów przede wszystkim etycznych oraz prawa naturalnego.

Życie ludzkie, które jest darem, w normalnych warunkach powinno zakończyć się naturalną śmiercią.

Jest jeszcze inny powód - osoby, które jej się poddają, często bardzo cierpiące, nie są w pełni sił umysłowych, by taką decyzję świadomie podjąć.

Często cierpieniu fizycznemu towarzyszy głęboka depresja, która wyklucza możliwość świadomej i pełnej oceny sytuacji, a tym samym wolności wyboru.

Wiele razy u osób chorych onkologicznie, których sporo spotkałem w czasie wieloletniej, własnej terapii, zwłaszcza w tzw. okresie paliatywnym, pojawia się myśl o odebraniu sobie życia.

A gdy je pytałem, czy gdyby była taka możliwość poddałyby się eutanazji, odpowiadały przecząco.

Argument jaki słyszałem z ich ust był taki, że mimo bólu chcą rozkoszować się każdym z dni, jakie zostały im dane do śmierci.

Że życie to cud, którego nie można samodzielnie skracać.

Przekleństwem naszych czasów jest tzw. moralność sytuacyjna, że o tym do jest dobre a co złe, decydujemy pod wpływem czasów i tzw. opinii publicznej, która, jak pokazują dzieje ludzkości, wielokrotnie się myliła.

Opinia publiczna może być, i często jest, po prostu głupia, ograniczona i ignorancka.

Schlebianie jej oczekiwaniom i gustom, to prosta droga do piekła.