Piszę kolejny felieton w pociągu, w drodze do Warszawy. Trochę mimo woli robi się z tego tradycja. Zima niby „z górki”, a mróz trzyma jak szalony. Za oknem krajobraz jakby zastygł w bezruchu. To dobry moment, by spojrzeć na politykę bez wielkich słów i uniesień – za to z dystansem. Po dwóch tygodniach przerwy Sejm wraca do pracy. Oczekiwania są proste i wcale nie wygórowane: mniej chaosu, więcej konkretów.

Wraca Sejm, wracają też pytania o partię 2050. Miała być nową jakością, świeżym oddechem. Dziś coraz częściej sprawia wrażenie ugrupowania, które samo nie jest pewne, w którą stronę idzie. Mam nadzieję, że w najbliższym tygodniu ten serial wreszcie się skończy – bo państwa nie da się prowadzić w trybie ciągłego „zaraz wyjaśnimy”.

W tym samym czasie prezydent zwołuje Radę Bezpieczeństwa Narodowego – dokładnie w dniu, w którym w Sejmie zaplanowano ważne exposé ministra spraw zagranicznych. Przypadek? Raczej kolejna złośliwość ze strony Pałacu Prezydenckiego. A szkoda, bo na to exposé czekali nie tylko posłowie, ale przede wszystkim obywatele. W obecnej sytuacji międzynarodowej polityka zagraniczna nie jest dodatkiem do bieżących sporów. To fundament bezpieczeństwa państwa i nie powinna być spychana na margines.

PiS krytykuje marszałka Włodzimierza Czarzastego za odmowę poparcia uchwały w sprawie Nagrody Nobla dla Donalda Trumpa. Krytykuje wbrew temu, jak tę decyzję oceniają Polacy i zdecydowana większość komentatorów. To kolejny przykład polityki opartej na konflikcie i zupełnie odmiennego rozumienia pojęcia suwerenności. Zamiast rozmowy o realnym interesie państwa dostajemy narrację, która nie znajduje oparcia ani w faktach, ani w nastrojach społecznych.

Jest też sprawa aresztu wobec Zbigniewa Ziobry. Emocje są duże, opinie skrajne. Jedni mówią o rozliczeniu nadużyć, inni o politycznym odwecie. Z perspektywy rządzącej koalicji sprawa jest jednak prosta: państwo prawa musi działać według procedur, bez wyjątków i bez pokazowych gestów. O winie lub niewinności decydują sądy, nie konferencje prasowe ani internetowe tyrady. A to, że były minister okazał się „fujarą” i „miękiszonem”, trudno dziś uczciwie kwestionować.

Kolejne zarzuty usłyszał też Robert Bąkiewicz. I tu również nie chodzi o poglądy czy hasła, lecz o konkretne czyny i odpowiedzialność za nie. W demokracji wolność słowa nie jest immunitetem, a krzyk nie zastępuje prawa.

Pociąg jedzie dalej. Ludzie jadą do pracy, do szkoły, do swoich spraw. Nie interesują ich polityczne awantury ani symboliczne wojny. Chcą stabilnego państwa, przewidywalnych decyzji i normalnie działających instytucji. Sejm wrócił do obrad. Teraz naszym zadaniem, jako rządzącej koalicji, jest dopilnować, by wraz z nim wróciła praca – spokojna, odpowiedzialna i konsekwentna. Bo państwo to nie spektakl. To codzienny rozkład jazdy.