Pożar lasu w Puszczy Noteckiej był jednym z największych pożarów w powojennej Europie. 10 sierpnia 1992 roku rozpętało się prawdziwe piekło. Spłonęło 6000 hektarów lasu, a z żywiołem walczyło ponad 1200 osób. 30 lat po tych wydarzeniach wspominamy tragedię, ale i wielkość ludzkiego wysiłku.

10 sierpnia 1992 roku około godziny 16.20 iskry z zablokowanych hamulców jednego z wagonów pociągu jadącego z Poznania do Krzyża spowodowały powstanie kilku ognisk wzdłuż torów kolejowych.

Powstał pożar, który błyskawicznie się rozprzestrzeniał z prędkością 5 km/h. W ciągu ośmiu godzin ogień strawił blisko 6000 hektarów lasu. Spłonęłaby cała Puszcza Notecka, gdyby nie gwałtowna ulewa. Pierwsze krople spadły po północy. Wyczekany deszcz ugasił ogień w lesie, a gdy wiatr rozwiał dym, zapadła przeraźliwa cisza, nie było słychać żadnego śpiewu ptaków.

Przy pozyskaniu prawie miliona metrów sześciennych drewna w szczytowym momencie pracowało 5 tysięcy osób. Już wiosną 1993 roku przystąpiono do prac odnowieniowych. Na pożarzysku zostało posadzonych 80 milionów sadzonek. Zmieniony został skład gatunkowy lasu, obecnie 75 procent stanowi sosna, a pozostałe to domieszki brzozy, modrzewia, dębu i świerka.

W roku 1995 zakończono proces odnowienia pożarzyska, dzięki pracy leśników tam, gdzie było wszystko spalone, można podziwiać zielone lasy.

Pożar, z jakim przyszło się zmierzyć 30 lat temu, wiele wszystkich nauczył. Wnioski wyciągnęli leśnicy, kolejarze i strażacy. Stworzono bardzo sprawny system ochrony przeciwpożarowej. Na terenie nadleśnictwa powstała sieć monitoringu wykorzystująca kamery o wysokiej rozdzielczości. Przy współpracy z Państwową Strażą Pożarną powstały zintegrowane punkty alarmowo-dyspozycyjne, w szerokim zakresie wykorzystywane są leśne mapy numeryczne i dedykowana ochronie ppoż. leśna nawigacja.

To wszystko się sprawdza i dzisiaj większość pożarów gaszona jest w zarodku.