Tego świętego Mikołaja, biskupa Miry żyjącego w prawdopodobnie w III lub IV wieku n.e., czczą Kościoły katolicki i prawosławny właśnie dziś. Ten znany obecnie, gruby, brodaty facet w czerwonej sukience powożący saniami ciągnionymi przez renifery, to marketingowy wymysł, który z historyczną postacią nie ma nic wspólnego.

Do mnie i żony też dzisiaj przyszedł. W nocy, gdy spałem, zakradł się cicho i postawił na stoliku przy łóżku włoską wodę kolońską o zapachu lawendowym.

Żona zaś musiała prezent odebrać w Empiku, bo był zbyt zmęczony by dotrzeć do Sadowej i tam zostawił książkowy prezent.

Kiedyś zżymałem się, że ten ochlapus z czerwonym nochalem wyparł z życia publicznego tego, który był jego dalekim pierwowzorem, św. Mikołaja, biskupa z Miry, w Licji w dzisiejszej Turcji.

Jedna z najbardziej znanych legend o nim opowiada o tym, jak za jego wstawiennictwem uratowali się od śmierci niesłusznie skazani na śmierć.

Ten drugi podobno mieszka gdzieś w Laponii, gdzie jest cholernie zimno i ma do pomocy w obsłudze korespondencji od dzieci piszących do niego po prezenty jakieś wredne skrzaty, a jego saniami powożą renifery. Jak sobie podpije to woła "ho, ho, ho".

Dziś patrzę na to już inaczej, choć ta pijanica ubrana na czerwono nadal mnie lekko irytuje.

Chodzi bowiem o uśmiech, jaki wywołuje na twarzach dzieci, oraz prezenty jakie (rzekomo) przynosi.

Każdy sposób by wywołać radość u dziecka jest dobry bo kiedy dorośnie fajnych momentów będzie miało jak na lekarstwo.

Sam kiedyś za niego się przebierałem podczas "mikołajek" w Domu Pomocy Społecznej w Sadowej.

I niech się nie zżymają arcykatoliccy purytanie, że miast tego w mitrze przychodzi do dzieci marketingowa hybryda.

Radość dziecka bowiem jest bezcenna.