Prezydent czy partyjny wojownik?

W środku wakacyjnej beztroski, gdy większość z nas myślała raczej o wakacjach i urlopach, a nie o polityce, w Warszawie zaprzysiężono Karola Nawrockiego na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Słońce grzało, limuzyny błyszczały, orkiestra grała marsza, a ja, zamiast czuć podniosłość chwili, miałem w głowie jedno pytanie: czy to początek nowego rozdziału, czy raczej dobrze znanej książki, w której jedynie zmieniono nazwisko głównego bohatera?

Jako polityk nie łudzę się zbytnio - choć, jak się powiada, nadzieja umiera ostatnia. Wszystko wskazuje na to, że ta prezydentura będzie oparta na ostrej konfrontacji z rządem Donalda Tuska. Sejm może zostać zasypany projektami ustaw niemającymi wiele wspólnego z konstytucyjnymi kompetencjami głowy państwa ani z realnymi problemami Polaków.

Podejrzewam, że Pałac Prezydencki będzie grał w dobrze znaną grę - dezinformacja, pompowanie sztucznych afer i polityczne miny rzucane pod nogi nie tylko obecnej koalicji, ale i rosnącej w siłę Konfederacji. Wszystko po to, by w 2027 roku spełniło się marzenie Jarosława Kaczyńskiego - zdobycie większości konstytucyjnej. A to, jak pokazuje historia naszego regionu, oznaczałoby prostą drogę najpierw do państwa na wzór autorytarnych Węgier Viktora Orbána, a w dalszej perspektywie - do modelu przypominającego dyktaturę Aleksandra Łukaszenki.

Jako obywatel patrzę na to z żalem, bo widzę, jak Polska może stracić szansę na szybki rozwój, wejście do strefy euro i do grona państw, które w Europie nie tylko siedzą przy stole, ale też mają coś ważnego do powiedzenia. Obawiam się, że prezydent Nawrocki będzie głośny i wojowniczy w kraju, lecz na arenie międzynarodowej pozostanie w cieniu. Może z wyjątkiem okazjonalnych prób zbliżenia do Donalda Trumpa.

I tu dochodzimy do jego pierwszego, inauguracyjnego wystąpienia. Najbardziej symboliczne było - paradoksalnie - to, czego w nim nie usłyszeliśmy. Ani słowa o wojnie w Ukrainie. Zero o roli Polski i Europy w tym konflikcie. Brak jakiejkolwiek wizji polityki zagranicznej. A przecież mamy do czynienia z największym kryzysem bezpieczeństwa w naszej części Europy od zakończenia II wojny światowej.

Równie wymowne było przemilczenie kluczowych obietnic wyborczych - choćby zapowiadanej obniżki cen energii o 33%. Zamiast tego usłyszeliśmy o rzekomym łamaniu praworządności przez obecną władzę. Nie sposób jednak zapomnieć, że to właśnie obóz PiS - polityczne zaplecze „obywatelskiego” prezydenta - przez lata konsekwentnie dewastował fundamenty państwa prawa.

Jeśli miałbym streścić spodziewany kierunek tej prezydentury, to widzę go jasno: kadencja podporządkowana jednej opcji politycznej, oparta na dalszym dzieleniu Polaków na „lepszych” i „gorszych”. Symboliczne jest też powoływanie się na „silny mandat społeczny” - w sytuacji, gdy różnica głosów była najmniejsza w historii drugiej tury wyborów prezydenckich w III RP, a i sama liczba głosów do dziś budzi wątpliwości.

Lato trwa. Słońce świeci tak samo dla wszystkich - niezależnie od tego, na kogo głosowali. Oby tylko prezydent Nawrocki potrafił wyjść z roli partyjnego wojownika i dostrzegł, że Polska potrzebuje dziś budowania mostów, a nie kopania kolejnych rowów podziału.