Antek fanatyk

Wystarczy spojrzeć na jego gorejące oczy, na to przenikliwe spojrzenie przeszywające rozmówców jak miecz by zrozumieć, że za twarzą Antoniego Macierewicza skrywa się fanatyk, wieczny poszukiwacz spisków, młot na liberałów i wszystkich co na lewo od niego.

A kiedyś go nawet lubiłem.

W czasach mojej pracy dziennikarskiej dla sekcji polskiej Radia Wolna Europa, w latach 90.

Zawsze coś miał do powiedzenia.

Nie umykał na widok dziennikarzy jak inni posłowie, ale czujnie stawał na trasie ich drogi do "wodopoju", czyli restauracji sejmowej, bo a nuż jakiś pismak będzie coś od niego chciał.

Ba, raz dałem mu na imieniny butelkę wina, którą schował za pazuchę.

Potem, gdy już był w pisowskim rządzie, a zwłaszcza kiedy namaścił go Kaczor na szefa Podkomisji Smoleńskiej, zmieniłem zdanie, bo przepoczwarzył się w Wielkiego Inkwizytora, który każdego heretyka najchętniej by usmażył na stosie.

Patrzyłem na jego zadowoloną minę gdy grzmiał, że to Putin dokonał zamachu na samolot z polską delegacją lecącą do Smoleńska, a pomagał mu Tusk.

Wbrew dowodom, ekspertyzom, wiedzy naukowej, udowadniał swoją tezę za pomocą parówek i puszek po piwie.

Był w swoim żywiole piętnując wszelkie lewactwo i wraży liberalizm obecnego obozu władzy.

Wszędzie doszukiwał się i doszukuje do dziś niemieckich powiązań Tuska.

Węszy spisek Niemców w każdym przejawie życia politycznego i przestrzega, że wkrótce staniemy się ich kolejnym landem.

Utracimy na ich rzecz suwerenność i będziemy szwargotać po niemiecku.

Niemiecką fobię uczynił wręcz paliwem swojej politycznej egzystencji, bo już nic innego go tam nie trzyma.

Ale dziś już nie wygląda groźnie.

Raczej śmiesznie.

Stary człowiek w krótkich spodenkach i drewnianym mieczykiem w dłoni.