"Cudze chwalicie, swego nie znacie" - mówi przysłowie. Tak i jest w przypadku polskiego kompotu. Wyparty przez obrzydliwe, słodkie paskudztwa, barwione sztucznie, robi furorę w Ameryce.

Można wybaczyć Jankesom, że nadali naszemu kompotowi jakąś cudaczną nazwę "fruit water", czyli woda owocowa.

A przecież nawet durny mieszkaniec USA, który myli Austrię z Australią i dlatego szuka w tej pierwszej kangurów, jest w stanie wymówić "kompot".

Łatwe jak konstrukcja ruskiego cepa.

Ale niech im tam będzie.

Moje pokolenie od dziecka go piło.

Najpierw w domu, ten gotowany przez mamy lub babcie.

Z owoców kupowanych na targu wczesnym rankiem, bo wtedy najświeższe.

Truskawek, rabarbaru, jabłek, gruszek, czy agrestu, ostatnio zapomnianego zupełnie.

Gdy lodówki były jeszcze rzadkością, chłodził się w jakimś ciemnym i chłodnym pomieszczeniu.

Koniecznie w szklanym dzbanku lub - jak u mnie w domu - w kamionkowym garnku z przykrywką by pszczoły nie wlazły.

Potem pojawiał się w stołówkach szkolnych, mlecznych barach, GS-owskich restauracjach gdzieś na prowincji.

Piła go cała Polska, od morza do Tatr.

Dopiero gdy upadał komunizm i pojawił się kapitalizm, ten ożywczy i zdrowy napój z polskich owoców zastąpiło amerykańskie badziewie: Pepsi i Coca Cola oraz inne sztucznie barwione świństwa, od których nasze dzieciaki zaczęły przypominać dobrze odkarmionego prosiaczka.

Czyli nie wszystko dobre to, co nowe.

Warto zatem sięgnąć do zapomnianych dań i napojów, które karmiły i poiły całe pokolenia Polaków.

Kompotów, zsiadłego mleka, mrożonej herbaty miętowej, kwasu chlebowego, podpiwka itd.

Bo to także część naszej tradycji.

Kulinarnej.