Czy Helena musiała być czarna? Krótka recenzja "Odysei" Ch. Nolana

Reżyser Christopher Nolan tłumaczył się po premierze filmu, że jego filmowa adaptacja eposu Homera to uwspółcześniona wersja mitu i to on sam podjął decyzję o wyborze czarnoskórej aktorki do roli Heleny Trojańskiej. Tyle że to epos i mit grecki wpisany w dziedzictwo kultury europejskiej, nie afrykańskiej. To jednak nie może przesłaniać faktu, że to film piękny i wybitny.

Według Homera, Helena, żona króla Menealosa, była kobietą wybitnie piękną. Olśniewającej urody.

A jej kanon w starożytnej Grecji, jeśli chodzi o twarz był następujący:

- regularne rysy, pociągły kształt twarzy

- długi i prosty nos, tworzący linię ciągłą z czołem, tzw. grecki

- usta niewielkie o pełnych, lekko wypukłych wargach

- duże oczy, łukowate brwi

To z powodu jej urody Parys ją porwał, co było początkiem wojny trojańskiej.

Czarnoskóra aktorka u Nolana tych kryteriów raczej nie spełnia. I nie sądzę by Parys z dworu Menelaosa ją porwał.

W starożytnej Grecji kanon piękna wyznaczały matematyczne proporcje.

A zatem po co była Nolanowi ta kontrowersyjna decyzja castingowa?

Nie wiem, choć była niepotrzebna.

Samo zaś wyjaśnienie o uwzględnienie odrębności etnicznej w filmie jest warte funta kłaków.

Taki jest jednak durny trend w Hollywood. Poprawność polityczna podniesiona do poziomu karykatury.

Sam film jest urzekająco piękny, a muzyka Goranssona idealnie komponuje się z widowiskowymi walorami superprodukcji.

Przypomina melorecytacje aojdów, greckich "opowiadaczy eposów", dopowiada widzowi to, czego nie ma na obrazie.

Wielkie brawa.

Matt Damon, jako Odys jest poprawny, ale mnie nie przekonał.

U Homera Odys to sprytny, odważny, niekiedy brawurowy wojownik.

Odys grany przez Damona jest cierpiętniczy, ciągle rozdarty pomiędzy powinnością, a wartościami etycznymi starożytnej Grecji.

Chodzi tu o "prawo Zeusa", czyli prawo gościnności, które Odys dwukrotnie złamał.

Raz w Troi. Drugi raz, mszcząc się na zalotnikach w swoim pałacu w Itace.

Nie przekonuje mnie katharsis filmowego Odysa, w którym widzę raczej cierpienia młodego Wertera.

Damon w tej roli jest zagubionym dzieckiem we mgle.

Podsumowując, nie żałuję, że spędziłem ponad trzy godziny przed ekranem oglądając "Odyseę".

Choć Nolan, na przyszłość, powinien uważać z tymi eksperymentami castingowymi.

Dyskusja bowiem nad nimi nie przesłania artystyczne walory filmu.