Patriotyzm, zegarki i polityczny kabaret

Wracam pociągiem z Warszawy. Za nami kolejny 68. tydzień pracy Sejmu, podczas którego było trochę poważnej polityki, trochę śpiewania, trochę handlu, a wszystko pod biało-czerwonymi flagami. Na szczęście były też chwile, które przypomniały, czym jest prawdziwy patriotyzm.

Zacznijmy od protestu prawicy przed Trybunałem Konstytucyjnym. Miało być poważnie, patriotycznie i z troską o przyszłość Polski. Tymczasem sami organizatorzy zamienili manifestację w widowisko, które bardziej przypominało festyn, niż protest w obronie Konstytucji.

Największą gwiazdą wydarzenia został poseł Wójcik, który postanowił zaśpiewać znany przebój Krzysztofa Krawczyka „Jak minął dzień”. Wykonanie, delikatnie mówiąc, nie należało do najbardziej udanych, ale za to zrobiło prawdziwą furorę w internecie. Nagranie błyskawicznie stało się memem, a polityczny protest zyskał nieoczekiwany wymiar artystyczny.

Jako muzyk wiem, że śpiewać każdy może. Jeden trochę lepiej, drugi trochę gorzej. Ale czasami warto wiedzieć, kiedy odłożyć mikrofon.

Na tym jednak nie koniec atrakcji. Podczas protestu pojawiły się również patriotyczne zegarki, które nachalnie próbowano sprzedawać uczestnikom. Najwyraźniej ktoś uznał, że skoro ludzie przyszli manifestować swoje poglądy, to przy okazji można na nich trochę zarobić.

Bo, jak widać, patriotyzm patriotyzmem, ale interes musi się kręcić.

I właśnie to jest w całej tej historii najbardziej przykre. Można mieć różne poglądy, można protestować przeciwko rządowi, można się spierać o Konstytucję. Tak działa demokracja. Ale kiedy poważne sprawy państwa zamieniają się w polityczny kabaret połączony z handlem, trudno traktować takie wydarzenie z należytą powagą.

W tym samym tygodniu w polskim Sejmie gościliśmy przewodniczącą Parlamentu Europejskiego Robertę Metsolę. Jej wystąpienie było zupełnie innym doświadczeniem. Mówiła o Polsce z ogromnym szacunkiem, przypominając naszą trudną historię, walkę o wolność i znaczenie Solidarności. Podkreślała, jak ważną rolę odgrywa dziś Polska w Europie, jak wiele możemy osiągnąć dzięki współpracy i jak wielką wartością jest jedność.

To były mądre i potrzebne słowa. Szczególnie dzisiaj, kiedy tak łatwo dzielić Polaków, a znacznie trudniej budować między nimi porozumienie.

Niestety, nawet podczas tej wizyty nie zabrakło politycznego przedstawienia. Część posłów opozycji postanowiła wykorzystać obecność europejskiego gościa do kolejnej demonstracji z transparentami i oskarżeniami o zamach stanu. Trudno oprzeć się wrażeniu, że dla niektórych polityków ważniejsze od powagi parlamentu jest kilka sekund przed telewizyjną kamerą.

A przecież za kilka dni będziemy obchodzili 11 listopada - Narodowe Święto Niepodległości. To dzień, który powinien nas łączyć, niezależnie od tego, na kogo głosujemy i jakie mamy poglądy.

Kiedy myślę o tym święcie, widzę przede wszystkim moją północną Wielkopolskę. Nasze miasta, miasteczka i wsie, w których mieszkańcy od lat z ogromnym zaangażowaniem organizują uroczystości patriotyczne.

Trudno znaleźć miejscowość, w której nie odbywałyby się spotkania, przemarsze, koncerty pieśni patriotycznych czy składanie kwiatów w miejscach pamięci. Są biało-czerwone flagi, kotyliony, poczty sztandarowe, orkiestry i wspólne śpiewanie hymnu.

Są dzieci, młodzież, rodzice i seniorzy. Są samorządowcy, nauczyciele, strażacy, artyści i społecznicy. Ludzie, którzy często poświęcają wiele własnego czasu, aby przygotować te uroczystości.

I właśnie im wszystkim chcę serdecznie podziękować. Bo to dzięki nim pamięć o naszej historii jest wciąż żywa i przekazywana kolejnym pokoleniom.

To jest patriotyzm, który najbardziej cenię. Spokojny, szczery, bez politycznego krzyku. Patriotyzm, który nie dzieli ludzi na lepszych i gorszych. Który nie potrzebuje telewizyjnych kamer ani wielkich scen. I którego nie trzeba sprzedawać razem z zegarkiem.

Pociąg powoli zbliża się do domu. Myślę sobie, że za kilka dni polityczne emocje opadną a internet znajdzie kolejnego bohatera memów.

Ale 11 listopada w setkach polskich miejscowości znów zabrzmi Mazurek Dąbrowskiego. Ludzie staną obok siebie, aby wspólnie uczcić tych, którym zawdzięczamy wolną Polskę.

I to jest obraz, który chciałbym zapamiętać z tego listopadowego tygodnia.

A jeśli już koniecznie chcemy zapytać za Krzysztofem Krawczykiem: „Jak minął dzień?”, to może warto zadać sobie jeszcze jedno pytanie: co dobrego tego dnia zrobiliśmy dla Polski?

Bo prawdziwego patriotyzmu nie mierzy się głośnością okrzyków, liczbą transparentów ani ceną zegarka. Mierzy się go odpowiedzialnością za własny kraj i szacunkiem dla drugiego człowieka.