"Parszywy skarb" pamięci, czyli co było, a nie jest, nie pisze się w rejestr

Tak mawiał mój śp. Tato. I jest w tym powiedzeniu głęboka mądrość, bo po co odnawiać zabliźnione już rany, pamiętać to, co było dla nas przeżyciem tak traumatycznym, że nie chcemy o nim pamiętać.

Cudownie rozwinęła tę myśl OlgaTokarczuk w swej najnowszej książce "Świata jest za dużo".

Przywołuje postać tajemniczego Barucha Barocco, mincerza, znawcy Tory i Kabały, trochę szalonego dla gminy żydowskiej w ówczesnym Breslau, dziś Wrocławiu.

Otóż on uważał, że ludzie byliby szczęśliwsi gdyby nie patrzeli wstecz, ale do przodu, w przyszłość.

Bo ludzie cierpią z powodu wydarzeń, zła, które ich spotkało.

Choć z drugiej strony bez owej pamięci nie byliby sobą, nie mogliby żyć.

Dlatego nazywa ją "parszywym skarbem".

I ten "skarb" potwornie boli ilekroć go dotykasz, wydobywasz na światło dnia.

"Świata jest za dużo, żeby go pomieścić w małej ludzkiej głowie".

Człowiek traktuje ten "skarb" na wiele różnych sposobów.

Wypiera go, zbywa, bagatelizuje, racjonalizuje albo kieruje się ku innym sprawom.

Musi jednak z nim żyć, ale by było to życie w miarę szczęśliwe, by nie umierać każdego dnia, kiedy okruch tego "skarbu" rozsadza komórki naszego mózgu.

"Po co tyle wysiłku, żeby pamiętać? Tyle cierpienia, żeby utrzymać tę zatrutą substancję pamięci, w materii swojego mózgu, od której zaczyna gnić. Pamięć to trucizna".

Pamięć rzeczy złych, oczywiście.

Zbliżając się do 70. coraz częściej ćwiczę w sobie umiejętność zapominania.

O ludziach, którzy mnie zranili, zawiedli albo oszukali.

O wydarzeniach, które przeorały mnie tak głęboko, że rany, które mi zadały, jeszcze się zabliźniają.

"Otrząśniemy się z tego jak mokre psy i staniemy na baczność do nowego życia".