Na grzyby z Wyrzyska do Polanowa i dalej, czyli powrót do przeszłości

Uwielbiam zbierać grzyby. Od dziecka. Ich rozpoznawania uczył mnie Ojciec. A przygoda zaczęła się w okolicznych lasach.

Wyrzysk, moje rodzinne miasto, otaczają piękne lasy. Ze swoją perłą w koronie czyli Dębową Górą.

Od moich domów, najpierw przy Kościuszki, potem przy Grunwaldzkiej, był rzut beretem.

Z tego drugiego szło się przez park miejski, potem polną drogą obok działek pracowniczych do Polanowa.

A stamtąd czereśniowa aleją do leśniczówki Zielona Góra.

W sumie jakieś 2, 3 kilometry w jedną stronę.

Do koszyka braliśmy "wałówkę", którą robiła babcia. Kanapki, coś do picia i jakieś sezonowe owoce.

W sosnowych zagajnikach szukaliśmy maślaków oraz rydzów. Tak, tak, były wtedy rydze!!!

Nie lubiłem zbierać maślaków. Od ich śluzu lepiły się palce, a i z czyszczeniem było sporo zachodu.

Wszystko do ich kapeluszy się lepiło. Igliwie, liście, drobne gałązki.

Moimi ulubionymi grzybami były "zduny" (koźlarze czerwone), o czerwonych, ceglastych kapeluszach i lekko prążkowanych korzonkach.

Szukaliśmy ich w wilgotnych miejscach porośniętych brzozami i dębami.

Podczas obcinania końcówki korzenia miejsca dotknięte nożem siniały.

To charakterystyczna cecha pozwalająca je odróżnić od trujących, bardzo podobnych.

Wtedy zbierało się jeszcze olszówki, czyli krowiaka podwijaka.

Małe, idealnie nadawały się do octu oraz jajecznicy.

Dziś uznaje się je za trujące z powodu toksyn odkładających się w wątrobie.

A już szalałem, kiedy w zagajnikach sosnowych, zanurzone w kobiercach zielonego mchu, dostrzegałem kurki, czyli kurkę pieprzową.

Ten zapach, ten lekko pieprzowy smak wzbogacał smak jajecznicy z jajek kupionych na targu, prosto z wozu.

Pycha!!!

Kiedy już mieliśmy samochód jeździliśmy całą familią do Kujania, na prawdziwki i kozaki.

Pamiętam, że był taki rok, że "plony" liczyło się w setkach, nie dziesiątkach.

Wszystko co nadawało się na prowizoryczny kosz, było wypełnione dorodnymi prawdziwkami, dodawanymi, po ususzeniu, do zup, mięs, bigosu i oczywiście wigilijnej kapusty z grzybami.

Chwile z ojcem i siostrą na grzybach, były nie tylko ich zbieraniem, ale doskonałą poglądową nauką przyrody i obcowania z nią.

Nie wolno nam było wyrywać grzybów ze ściółki, ale delikatnym, okrężnym ruchem obrócić każdy z nich o 180 stopni i delikatnie wyciągnąć.

Nie wolno było niszczyć, deptaniem, innych grzybów, których nie zbieraliśmy. Purchawek, surojadek itd.

Bo jest to pożywienie dla leśnej fauny wszelkiego rodzaju.

Ojciec zawsze nam mówił, "zostawcie las takim, do jakiego weszliście".

Dębowa Góra z powietrza od strony Wyrzyska, dzięki uprzejmości Dawida Rybackiego