O Kaśce mobbowanej przez Tuska, czyli groteskowy koniec Pełczyńskiej-Nałęcz

No i walnęła papierem z dymisją, a potem napisała o tym w mediach społecznościowych. Na koniec wyznała, że Tusk ją mobbował.

No to prawdziwa Dziewica Orleańska, trzy lata w rządzie wytrzymała.

Trzeba jednak jej oddać, że zrobiła wiele dobrego.

Przede wszystkim przygotowała KPO i przepchnęła w Brukseli.

Do Polski dzięki temu popłynął strumień euro.

Była, jako minister (pieprzyć feminatywy) - kompetentna.

Jednak jej największym problemem, podobnie jak u Hołowni, były: narcyzm, egocentryzm, a ich wynikiem, nielojalność.

Nie raz bowiem publicznie krytykowała działania rządu wywołując tym samym, sporą dezorientację wśród jego członków.

Jest czy nie jest w rządzie?

Bo zachowuje się jak polityk partii opozycyjnej.

Rząd koalicyjny to nie jest łatwa układanka. Wymaga od partii ją tworzących i polityków, sporo kompromisu.

Rezygnacji z własnych pomysłów. A czasami, nawet ambicji.

Praca w rządzie to gra drużynowa. Wymaga współpracy i lojalności wobec kapitana drużyny i innych jej zawodników.

A z tym Pełczyńska miała ogromny problem.

Marzyła się jej teka wicepremiera, choć po podziale jej partyjka liczyła ledwie 15 szabli w Sejmie.

A jej notowania szorowały po dnie.

I jeszcze te jej żale, że była mobbowana w rządzie, "w którym panowała kultura przemocowa".

No to jak, walili się po gębie na posiedzeniach rządu?

Nie dawali jej ciastek i owoców na naradach u Tuska?

A może Tusk kazał jej haratać w gałę?

Spuśćmy na nią kurtynę milczenia.

Baba z wozu, koniom lżej.

fot. Krzysztof Maj, KPRM