Tradycyjnie miałem napisać kolejny felieton prosto z pociągu, wracając do domu po zakończeniu 60. posiedzenia Sejmu. Plan był prosty – kilka refleksji o polityce, kilka uwag o sprawach publicznych i podróż do domu. Ale życie, jak to życie, czasem pisze własne scenariusze.

W drodze na dworzec zobaczyłem rozradowane, odświętnie ubrane grupki dzieci i młodzieży wracające ze szkoły ze świadectwami w dłoniach. Jedni nieśli je dumnie niczym najcenniejsze trofea, inni machali nimi beztrosko, jakby najważniejsze było już nie to, co na papierze, ale to, co zaczynało się właśnie teraz – wakacje. I wtedy serce zabiło mocniej.

Zakończenie roku szkolnego jest dla mnie już tylko mglistym wspomnieniem, ale co roku budzi tę samą tęsknotę za tym, co było. W głowie pojawiają się obrazy z dzieciństwa: szkolny apel, galowe stroje, zapach kredy i świeżo umytych korytarzy. Widzę też siebie recytującego wiersz na zakończenie roku. Łzy płynęły mi wtedy po policzkach, choć nie były skutkiem wzruszenia. Powód był znacznie bardziej przyziemny.

Kilka dni wcześniej podczas gry w piłkę któryś z kolegów kopnął ją tak nieszczęśliwie, że nadziała się na solidny gwóźdź wystający ze sztachety podwórkowej bramy. Powietrze uszło błyskawicznie, a ja – jako samozwańczy specjalista od napraw wszelkich rzeczy – postanowiłem przywrócić ją do życia. Trzeba było piłkę rozpruć, załatać gumowy balon w środku, a potem wszystko z powrotem zszyć. Podczas tej skomplikowanej operacji solidnym szydłem trafiłem się prosto w oko.

Oczywiście nikomu nic nie powiedziałem. Liczyłem, że „jakoś to będzie”. Jak wiadomo, to jedno z najczęściej używanych i jednocześnie najmniej skutecznych lekarstw świata. Nie było dobrze. Zaraz po odebraniu świadectwa zamiast rozpoczynać wakacyjne przygody, trafiłem na oddział okulistyczny, gdzie spędziłem cały miesiąc.

Dzisiaj wspominam to z uśmiechem, choć wtedy do śmiechu mi nie było. Tak samo jak z uśmiechem wspominam czasy, gdy za jedną piłką na wiejskim boisku uganiało się kilkudziesięciu chłopaków. Tamta piłka była skarbem.

Dziś świat wygląda inaczej – mam czasem wrażenie, że raczej kilkadziesiąt piłek ugania się za jednym chłopakiem.

Zmieniły się czasy, zmieniła się szkoła, zmieniły się zabawy i marzenia. Nie zmieniło się jednak jedno – radość ostatniego dzwonka. To wyjątkowy dzień, który od pokoleń uwielbiają wszyscy uczniowie polskich szkół. Dzień, w którym zeszyty przegrywają z przygodą, a budzik na dwa miesiące traci władzę nad światem.

Dlatego wszystkim uczniom życzę dziś przede wszystkim pięknych, słonecznych i bezpiecznych wakacji. Niech będą pełne przygód, nowych przyjaźni, odkrywania świata i odpoczynku od szkolnych obowiązków. Korzystajcie z każdego dnia, ale pamiętajcie, że najcenniejsze wspomnienia powstają wtedy, gdy obok odwagi idzie rozsądek.

A rodzicom i nauczycielom życzę satysfakcji z pracy, cierpliwości oraz chwili wytchnienia po miesiącach wspólnego wysiłku.

Bo świadectwa za kilka lat trafią do szuflad, oceny z czasem zatrą się w pamięci, ale wakacyjne wspomnienia zostają z nami na całe życie. I może właśnie dlatego zakończenie roku szkolnego jest jednym z najpiękniejszych dni w roku – przypomina nam, że w życiu nie zawsze najważniejsze jest to, czego się nauczyliśmy, ale to, co potrafimy przeżyć.